บทที่ 5 เรียกศักดิ์ศรีคืนมา
ปัง!
เสียงประตูห้องนอนปิดลงอย่างแรง ทิ้งให้ราชามาเฟียยืนนิ่งงันอยู่หน้าบาร์เพียงลำพัง ทันทีที่แผ่นหลังบางลับสายตา ความเย็นชาบนใบหน้าของจักรก็แตกสลายลง
เพล้ง!
แก้ววิสกี้ในมือหนาถูกปาอัดเข้ากับกำแพงจนแตกกระจาย จักรยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองอย่างหงุดหงิด เขาท้าวแขนลงบนโต๊ะบาร์ ก้มหน้าหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ไม่มีใครรู้เลยว่า ภายใต้คำพูดถากถางและสายตาเย็นชาที่ผลักไสเธอเมื่อครู่ มัจจุราชอย่างเขา กำลังต้องกัดฟันข่มความปรารถนาที่แทบจะระเบิดออกมาคลุ้มคลั่งเพราะสัมผัสเพียงแผ่วเบาของเธอ กลิ่นหอมหวานจากผิวกายเธอยังติดอยู่ที่ปลายจมูก สัมผัสจากริมฝีปากนุ่มที่ประทับลงบนสันกราม ยังคงแผดเผาผิวหนังให้ร้อนรุ่ม เขาอยากจะรวบตัวเธอมากดจูบให้ขาดใจ อยากจะโยนลงเตียงแล้วครอบครองให้สมกับที่รอคอยมาแสนนาน แต่เขาทำไม่ได้... เขาจะไม่ยอมให้การกอดกันครั้งแรก เกิดขึ้นเพราะเธอคิดว่าตัวเองเป็นแค่ 'ของเล่นขัดดอก' เด็ดขาด
"โธ่เว้ย!"
ชายหนุ่มสบถลั่น ค่ำคืนนี้ ช่างเป็นบททดสอบความอดทนที่ยาวนานและทรมานที่สุดในชีวิตเขา
ขณะเดียวกัน ภายในห้องนอนกว้างขวางที่เย็นเฉียบ ศลิณาทรุดตัวลงนั่งบนปลายเตียง มือเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาเงียบๆ เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะเสียดายที่เขาปฏิเสธ แต่ร้องไห้เพราะความสมเพชตัวเอง
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ‘ศลิณา ศิริพงษ์’ คือหงส์ฟ้าที่หยิ่งทะนง เธอใช้สมองและสายตาเฉียบคมในการอ่านเกมไพ่ คุมโต๊ะกาสิโนวีไอพีจนพวกเซียนพนันหัวหด แต่เพียงแค่วันเดียวที่สูญเสียทุกอย่าง เธอกลับลดทอนคุณค่าตัวเองด้วยการเสนอตัวเป็นเครื่องบำเรอกามเพื่อแลกกับความคุ้มครอง
สิ่งที่เลวร้ายที่สุดไม่ใช่การถูกปฏิเสธ แต่คือสายตาผิดหวังของเขา เขาบอกว่าซื้อเธอมาเพราะความสามารถ ซื้อมาเพราะเธอคือ Ghost Dealer แต่เธอกลับทำตัวไม่ต่างจากสินค้าบนเวทีประมูลที่เขาเพิ่งลากเธอออกมา
"ยัยโง่เอ๊ย" หญิงสาวยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ ฟันซี่เล็กกัดริมฝีปากจนเจ็บ
กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขายังติดอยู่ที่ปลายคาง สัมผัสตอนที่เขาผลักเธอออกยังทิ้งรอยริ้วความร้อนไว้บนผิว ผู้ชายคนนั้นอันตราย โหดเหี้ยม แต่ในจังหวะที่เขาสะบัดเธอออก เขาตั้งใจเบี่ยงทิศทางไม่ให้เธอชนขอบโต๊ะจังๆ ด้วยซ้ำ
เขาปกป้องศักดิ์ศรีของเธอ... ในขณะที่เธอพยายามจะทำลายมันด้วยมือตัวเอง
ศลิณาสูดลมหายใจลึก ดึงสติที่แตกกระเจิงกลับมา แววตาที่เคยสั่นไหวเริ่มกลับมาแข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง ในเมื่อเขาต้องการเซียนไพ่ เธอก็จะทำให้เขารู้ว่า ร้อยล้านที่จ่ายไป มันจะคุ้มค่าทุกบาททุกสตางค์
นาฬิกาดิจิทัลบอกเวลาเจ็ดโมงเช้า
ศลิณาก้าวออกจากห้องนอนในชุดสูทกางเกงสีดำเข้ารูป เสื้อเชิ้ตด้านในปลดกระดุมคอเล็กน้อยให้ดูทะมัดทะแมง รวบผมหางม้าตึงอวดโครงหน้าโฉบเฉี่ยว ริมฝีปากที่เคยซีดเซียวถูกแต้มด้วยลิปสติกสีแดงสด คราบน้ำตาและความอ่อนแอเมื่อคืนถูกลบเลือนไปจนหมดสิ้น แต่ทันทีที่เดินผ่านโซนบาร์เครื่องดื่ม ขาเรียวก็ต้องชะงัก
จักรกำลังยืนชงกาแฟดำอยู่หลังเคาน์เตอร์หินอ่อน เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มพับแขนถึงศอก รอยสักที่โผล่พ้นสาบเสื้อทำให้เขาดูดิบเถื่อนแม้จะอยู่ในอิริยาบถปกติ บรรยากาศอึดอัดก่อตัวขึ้นทันทีที่สบตากัน ศลิณาพยายามปั้นหน้านิ่ง ทำเหมือนเรื่องน่าอายเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น เธอเดินตรงไปที่โต๊ะอาหาร
"กินมื้อเช้าซะ"
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แก้วกาแฟดำและจานแซนด์วิชถูกเลื่อนมาตรงหน้าเธอ หญิงสาวเลิกคิ้วเล็กน้อย ไม่คิดว่าระดับราชามาเฟียจะมาเตรียมอาหารเช้าให้ใคร
"ฉันคิดว่าคุณจะเรียกแม่บ้านมาทำให้"
"ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่ามในพื้นที่ส่วนตัว ถ้าไม่จำเป็น"
เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบ สายตาคมกริบกวาดมองการแต่งตัวของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
"เตรียมตัวพร้อมแล้วนี่"
"ฉันเป็นลูกหนี้คุณร้อยล้าน ก็ต้องรีบทำงานใช้หนี้สิคะ"
เธอกระแทกเสียงตอบนิดๆ หยิบแซนด์วิชขึ้นมากัด
จักรไม่ได้ตอบโต้ความประชดประชันนั้น เขาวางแก้วกาแฟลง แล้วเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของเธอ ศลิณาตัวแข็งทื่อ สัญชาตญาณระแวดระวังทำงานทันทีเมื่อ กลิ่นอาฟเตอร์เชฟเย็นเยียบผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยมาแตะจมูก มือหนาเอื้อมมาด้านหน้า แต่ไม่ได้สัมผัสตัวเธอ เขาวางหลอดพลาสติกขนาดเล็กสีขาวลงบนโต๊ะ ข้างจานอาหารของเธอ
"ยาทาแก้ฟกช้ำ" หญิงสาวชะงัก ก้มมองหลอดยาสลับกับใบหน้าด้านข้างของเขา
"ฉันไม่ได้เป็นอะไร"
"เมื่อคืนเธอกระแทกขอบโต๊ะบาร์แรงขนาดนั้น แถมเมื่อกี้ตอนเดินออกมายังเดินเกร็งๆ ป่านนี้คงช้ำไปแล้ว" เขากดเสียงต่ำ พูดเรียบๆ เหมือนกำลังรายงานเรื่องดินฟ้าอากาศ
"ทายาซะ ฉันไม่อยากให้ลูกน้องคิดว่าฉันซ้อมเมียตัวเองตั้งแต่วันแรกที่จดทะเบียน"
ศลิณาเม้มปาก ความรู้สึกแปลกประหลาดตีตื้นขึ้นมาในอก ผู้ชายคนนี้ตาไวและช่างสังเกตขนาดไหนกัน ทั้งที่เมื่อคืนห้องก็มืดและเหตุการณ์ก็ชุลมุน แต่เขากลับจำได้ว่าเธอเจ็บ แถมยังมองทะลุไปถึงท่าเดินที่เกร็งผิดปกติของเธอในเช้านี้อีกต่างหาก
"ถ้าฉันบอกว่าทาไม่ถึงล่ะคะ"
เธอโพล่งออกไป หันขวับไปสบตาเขาอย่างท้าทาย ตั้งใจจะกวนประสาทเพื่อเอาคืนความเย็นชาเมื่อคืน แต่ผิดคาด มุมปากหยักลึกของจักรกลับกระตุกขึ้นเล็กน้อย แววตาดุดันฉายแววอันตรายที่ทำเอาคนมองร้อนๆ หนาวๆ
"อยากให้ฉันทาให้?"
คำถามสวนกลับสั้นๆ พร้อมกับมือหนาที่เท้าลงบนพนักเก้าอี้ โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกห่างกันแค่นิ้วเดียว
ศลิณากลั้นหายใจ หัวใจกระตุกวาบรุนแรง นัยน์ตาคู่นั้นไม่ได้ล้อเล่น และถ้าเธอท้าทายต่อ เขาคงเลิกเสื้อเธอขึ้นเพื่อทายาให้ตรงนี้จริงๆ
